Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Απίστευτο άρθρο απο το kapaworld.blog


 Ένα κείμενο που με συγκλόνισε διαβάζοντας το μόλις τώρα από την αγαπημένη μου Κατερίνα και το kapaworld.blogspot.gr.
Συνυπογράφω και αναδημοσιεύω το κείμενο.
Μπράβο Κατερίνα, μετέφερες τόσο απλά όσα ένιωθα.(και χωρίς τεκίλα) :)
__________________________________________________________________________________

Ο γάμος κι ο έρωτας!

Σήμερα ήρθε η ώρα να απαντήσουμε σε σοβαρά ερωτήματα!
Αύριο 14 Φλεβάρη,  είναι λέει η μέρα των ερωτευμένων. Η ημέρα του έρωτα! Η ημέρα που όλοι οι ερωτευμένοι του κόσμου θα ξεχυθούν στους δρόμους και θα επιβεβαιώσουν τον έρωτα τους. Θα φορέσουν το κατιτίς τους, μέσα κι έξω, θα φάνε το κατιτίς αφροδισιακό, θα πιούνε και το κατιτίς σε αφρώδες και μετά θα γίνει ερωτικός χαλασμός...(λέμε τώρα).

Ωραία όλα αυτά....όμως το μεγάλο ερώτημα για εμάς τους παντρεμένους, (που δεν γιορτάζουμε ποτέ), παραμένει αναπάντητο! Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα; Βάλτε καφέ κι ελάτε, θα κάνω υπερανάλυση...εγώ για εμένα θα βάλω τεκίλα, είναι σοβαρό το θέμα!

Λοιπόν...όχι κυρίες και κύριοι! Ο γάμος δεν σκοτώνει τον έρωτα. Τον πατάει κάτω σαν το σκουλίκι!


Μα...ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή!
Όταν είσαι ερωτευμένος συμβαίνουν διάφορα στο σώμα και στο μυαλό σου! Βασικά το μυαλό μπλοκάρει. Είσαι εκεί, μόνο εκεί, στον έρωτα. Στο αντικείμενο του πόθου! Δουλεύεις, περπατάς στο δρόμο, διαβάζεις και σκέφτεσαι, τα μάτια, τα χέρια, το στητό κορμί(έτσι είναι στην αρχή του έρωτα το κορμί, μετά γέρνει), τα λόγια τα μεγάλα, τα ρομαντικά, τα αστεία...μα τι αστεία που τα λέει, τις εξυπνάδες, τις χαριτωμενιές όλα. Όλα είναι γοητευτικά. Ότι λέει, ότι σκέφτεται...(ακριβώς γιατί δεν ξέρεις τι σκέφτεται), ότι κάνει. Φαντάζει απίθανος στο μυαλό σου, είτε είναι άντρας είτε γυναίκα. Ότι βλακεία κάνει είναι καταπληκτική...ακριβώς γιατί το μυαλό έχει μπλοκάρει από τις ορμόνες...Δεν βλέπεις καθαρά, βασικά δεν βλέπεις καθόλου. Νιώθεις μόνο. Τι νιώθεις; Πόθο, καθαρό, δυνατό πόθο. Τίποτα πολύπλοκο...τα μυαλό τα κάνει πολύπλοκα.
Κι όλα αυτά που φαίνονται "ουάου!!!" φαίνονται έτσι γιατί το μυαλό είναι σαν πατσάς από τις ορμόνες. Στην ουσία ενστικτωδώς και τελείως ασυνείδητα, έχεις διαλέξει κάποιον να περάσεις "ουάου". Κάποιον που ανταποκρίνεται καταρχήν στα αρχέγονα και κατά δεύτερον στα κοινωνικά και πολιτισμικά σου πρότυπα...Αυτό είναι το φθηνό κομμάτι κι όλα τα άλλα τα αφήνεις στο μυαλό για να σε μπερδέψει και να αρχίσει το ρομάντζο!
Αααχ! κι είναι τόσο γοητευτικό αυτό το ρομάντζο...γιατί είναι γοητευτικό; Θα σου πω αμέσως εγώ που όλα τα ξέρω!
Το ρομάντζο είναι γοητευτικό γιατί ξέρεις λίγα και φαντάζεσαι πολλά. Το ξέρεις λίγα κρύβει μυστήριο και μαγεία, το φαντάζεσαι πολλά όμως είναι μεγάλη παγίδα μόλις ο τύπος ξεπεζέψει από το άσπρο άτι και βγάλει την πανοπλία και μείνει με το σώβρακο....Κι εκεί έρχεται η ατάκα της Βλαχόπουλου στο έργο "Φωνάζει ο κλέφτης" που ρωτά τον στρατηγό Παπαγιαννόπουλο, βλέποντας τον με το τεράστιο βρακολάστιχο "Σε έχουν δει ποτέ οι στρατιώτες σου έτσι;"

Αυτή η κατάρρευση είναι αναπόφευκτη. Έρχεται περίιιιιπου στα δυο χρόνια που έχεις αντιληφθεί πως το θείο πλάσμα είναι ανθρώπινο. Βήχει, φτύνει, βρίζει, δεν είναι πάντα ευγενικό, αν είναι κορίτσι ε ναι! φίλε μου φορούσε wonderbra και ναι! ξυπνούσε νωρίτερα για να βαφτεί (όχι δεν είναι φυσικό το ροζ τρυφερό χρώμα στα μαγουλάκια, είναι της Loreal)...κι αν είναι αγόρι, το cool water της Davidoff δεν είναι η φυσική του μυρωδιά!!!(ψεύταρος), έχει δεκάδες χιλιάδες ελαττώματα τα οποία έκρυβε (το κάθαρμα), ...και άκου και το πιο απίθανο από όλα...σκαλίζει και την μύτη του! Ε!!!!όχι αυτό πάει πολύ...
Όλα όσα νόμιζες μυστήριο, "μα πως το είπε και γιατί το είπε, τι να εννοούσε;" τώρα ξέρεις τις απαντήσεις τους, οι οποίες δεν είναι πάντα τόσο χαριτωμένες. Το μυστήριο λύθηκε...και για όσα νόμιζες πως δεν απαντά γιατί τα σκέφτεται όλα και τα αναλύει, γιατί έχει βάθος...ξέρεις πια πως δεν είναι βάθος. Είναι απλό κενό! Κενό κυρίες και κύριοι!!! Σαν το βασιλιά που είναι γυμνός!

Στα δύο χρόνια λοιπόν κατά μέσο όρο πάντα, έρχεται η αποκαθήλωσης...έλα όμως που έχει πια γίνει κάτι άλλο μαγικό! Γιατί...όταν ο πιτσιρικάς Έρωτας βαρεθεί κι αρχίσει να την κάνει, έρχεται σιγά σιγά κάποιος άλλος να πάρει την θέση του. Πως τον λένε δεν ξέρω. Συνήθεια, Αγάπη, Ωριμότητα, Δεσμός...πάντως έρχεται και είναι ωραίος κι αυτός, με άλλον τρόπο. Δεν έχει ίσως το ίδιο νεανικό πάθος του έρωτα, ούτε εμπεριέχει αυτή την εξερεύνηση που είναι τόσο γοητευτική. Αλλά έχει άλλα συστατικά που κάνουν τα πράγματα ιδιαίτερα. Ίσως όχι τόσο πικάντικα, μα σίγουρα, σίγουρα ιδιαίτερα κι εξίσου αναζωογονητικά!

Κι εκεί αρχίζεις και νιώθεις ασφαλής...αχ τι ωραία παγίδα η ασφάλεια! Το πρώτο που βλέπεις σε δυο πρώην ερωτευμένους νυν ασφαλής συντρόφους είναι τα κιλά. Αρχίζουν να αυξάνονται. Γιατί ενώ πριν έτρωγες έρωτα...άντε και κανένα σουβλάκι για να μην πεθάνεις από ασιτία, ξαφνικά αρχίζεις να τρως...Να τρως ότι δεν ζεις δηλαδή. Τι δεν ζεις; Τον έρωτα!
Ναι ναι κι αρχίζουν οι πίτσες, τα ψητά, τα γλυκά, και άλλες κοινές στοματικές και στομαχικές απολαύσεις, γιατί δεν σε νοιάζει πια να είσαι και λίγο αφρατούλης, γιατί πριν λιμοκτονούσες για την καλή εντύπωση και από ντροπή βέβαια, μην σε ακουμπήσει και πέσει στα μαλακά και σκεφτεί..."τσ τσ τι μπάζο!"...Ενώ τώρα η κοιλίτσα είναι μαξιλαράκι και οι γοφοί κρατήματα...και δεν έχεις πια όνομα είσαι πάντα κάτι το "όνι, ινι, άκι" και λοιπά υποκοριστικά πάντα με ένα "μου" στο τέλος, για να επιβεβαιώνει πως είσαι δικό του, λες και θα ήθελε κάποιος άλλος να έχει το δικό του "βοιδάκι".
Τώρα σε αγαπάει για αυτό που είσαι για τον εσωτερικό σου κόσμο...ο εξωτερικός να πάει να πνιγεί, αρκετά μας ταλαιπώρησε με την ανασφάλεια του!

Μετά από αυτό το υπέροχο ζεστό στάδιο θαλπωρής και ασφάλειας περνάμε σε λίγο καιρό  (πάνω στον χρόνο για κάποιους στα δύο χρόνια για κάποιους άλλους) σε άλλο στάδιο. Το στάδιο της εξέλιξης. "Που πάμε;" λέει ο ένας (εντάξει συνήθως η γυναίκα), "πουθενά! καλά είμαστε εδώ" λέει ο άλλος. Κι έτσι άρχισε ο καυγάς....που λένε. Αρχίζει εκεί ένας ανελέητος αγώνας υποταγής (τυλίγματος το 'λέγαν οι γιαγιάδες μας) κι εκεί ή κάποιος θα την κάνει για να ξαναγίνει κυνηγός, να αδυνατίσει, να βρει την χαμένη γοητεία κλπ κλπ. (γιατί πρόσεξε με...το'χει, δεν το'χασε ποτέ!) ή...θα μπει πιο βαθιά στη σχέση και θα παραμείνει  σε αυτή, γιατί βρήκε την αγάπη του, γιατί βαρέθηκε να ψάχνει, γιατί συνήθισε την ηρεμία κι ασφάλεια της σχέσης, γιατί μπορεί να έχει ελαττώματά αλλά έλα μωρέ που να ψάχνεις πάλι από την αρχή, γιατί μπερδεύτηκε τόσο καιρό στην απραξία, γιατί θέλει να πάει παρακάτω και να φορέσει άσπρα, να πάρει εκδίκηση από τις φαρμακόγλωσσες που την ήθελαν γεροντοκόρη,  να γίνει μάνα, γιατί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν, αυτήν και τα μυστήρια!

Μετά (αν είναι αυτή η σειρά) έρχεται συνήθως ο γάμος και όλα τα παρατρεχάμενα του. Σόγια, συγγενείς, πεθερές, μπηχτές, οικονομικές ανάγκες, ωράρια εργασίας, ανεργία, φίλοι εργένηδες χαμένα κορμιά, ταξίδια στο χωριό κι όχι στα θέρετρα, συναδέλφισες μυστήριες, ζήλειες, σπίτι, δάνεια, απλήρωτα δάνεια, νοικοκυριό, φακιόλι και σφουγγαρίστρα, μαγείρεμα, τα άπλυτα πια βρακιά του, που είναι πια δική σου δουλειά(!!!)... και σαν μην έφταναν όλα αυτά, θέλεις και παιδιά τρομάρα σου! Κι έρχονται και τα παιδιά...κι εκτός του ότι στις γυναίκες αλλάζει και το σώμα, μπερδεύονται και οι ορμόνες και βάλε και μπόλικη αϋπνία και μεταμορφώνονται σε  ζόμπι...σε θανατηφόρα επικίνδυνα ζόμπι και εκεί ακριβώς κάποιοι ακόμη μιλούν για έρωτα...Έρωτας; είναι σαν το ανέκδοτο με την ευκοίλια, το ξέρετε;
"Σε ένα συνέδριο χιλιάδες επιστήμονες προσπαθούν να βρουν πιο είναι το πιο γρήγορο πράγμα στον κόσμο. Ο ένας λέει η σκέψη, γιατί με αυτήν μπορείς σε κλάσματα δευτερολέπτου να ταξιδέψεις χιλιάδες χιλιόμετρα. Ο άλλος λέει το ηλεκτρικό ρεύμα γιατί με το που πατάς το κουμπί παράγεται τεράστια ενέργεια και σε δευτερόλεπτα έχεις φως. Ο Έλληνας γνωστός πόντιος φιλόσοφος, επιστήμων της δεκάρας απαντά. Η ευκοίλια, γιατί αν σε πιάσει κόψιμο, που να σκεφτείς να ανάψεις το φως;"

Έτσι λοιπόν...αν ζεις σε μια καθημερινότητα με όοοοολα αυτά στο κεφάλι σου που να σκεφτείς να ανάψεις το φως στον έρωτα;
Οκ!!! Είμαι λίγο κυνική...αλλά ας μείνει μεταξύ μας !
Κι ερχόμαστε στο καίριο ερώτημα...σκοτώνει ο γάμος τον έρωτα; Ήταν μάπα λοιπόν το καρπούζι;
Για να κόψω την  πλάκα θα σου πω πως έχω μια εύκαιρη απάντηση (αφού είπαμε τα ξέρω όλα)...όχι!Όχι λοιπόν!


Δεν ήταν μάπα το καρπούζι αφού το δοκίμασες πρώτα και το ήξερες καλά και όχι, δεν σκοτώνει ο γάμος τον έρωτα. Αν κάποιος μπορεί να σκοτώσει τον έρωτα αυτός, είσαι εσύ!
Εσύ...γιατί δεν αντέχεις τη φθορά! Γιατί αυτό που κάνει ο γάμος, είναι να χαρίζει χρόνο. Χρόνο με αυτόν που επέλεξες για σύντροφο. Χρόνο πολύ και  καθημερινό και ο άτιμος ο χρόνος κάνει κάτι άλλο. Φθείρει...
Όμως για θυμήσου λίγο καιρό πριν, είχα γράψει σε άλλη ανάρτηση  αυτό το γνωμικό και τότε το βρήκες καταπληκτικό!!!! "Καλύτερα να φθαρείς παρά να σκουριάσεις." ΄Τώρα, δεν φαντάζει τον ίδιο καταπληκτικό  ε;
Είναι γιατί είναι ο έρωτας στην μέση και στον έρωτα δεν θέλεις φθορά. Θέλεις να μείνει το ίδιο νέος κι αστραφτερός. Όμορφος, γοητευτικός και μυστήριος...να σου ξεσηκώνει τα μυαλά, να σου γυρίζει τα άντερα και να τρίζουν και πάλι οι σουμιέδες. Όχι στον έρωτα δεν θέλεις φθορά! Δεν την αντέχεις και όποια κι αν είναι η δική σου χρονική σειρά - σχέση μακροχρόνια χωρίς γάμο, πρώτα γάμος μετά παιδιά, πρώτα παιδιά μετά γάμος κλπ...πάντα, πάντα η σχέση ισοδυναμεί με χρόνο κι ο χρόνος φέρνει φθορά!

Αν δεν αντέχεις την φθορά, ξαναψάχνεις έναν νέο έρωτα....μα έκπληξη!...με το χρόνο κι αυτός θα πάψει μια μέρα να είναι αστραφτερός. Κι αυτός που σήμερα είναι νέος αύριο θα φθαρεί. Θα θαμπώσει...
Οπότε τι κάνεις;...Σκατά! Σκάτα, σκατά και ξέρεις γιατί; Γιατί ξεχνάς πως ο χρόνος σκοτώνει τον έρωτα κι όχι τη σχέση...ο χρόνος εξελίσσει την σχέση!
Τέλειωσε η τεκίλα παιδιά...κι απάντηση δεν υπάρχει ή μήπως υπάρχει αν σκαλίσεις λιγάκι;

Ο έρωτας είναι εθιστικός. Σε βγάζει από τα πλαίσια του συνηθισμένου και ζεις το όνειρο. Μπορεί να μην κρατήσει για πάντα μα για όσο κρατήσει ο έρωτας είναι πάντα, πάντα ...αχ...τόσο αλήτης!!!



"Κάποιες φορές, ακριβώς στη μέση μια συνηθισμένης ζωής, ο έρωτας μας χαρίζει ένα παραμύθι..."
γράφει στην εικόνα...στην υγεία του παραμυθιού λοιπόν...

Άκου τώρα όμως που μιλάει το ποτό...στον έρωτα όλα είναι απλά. Μα η σχέση, η σχέση γαμώτο, θέλει δουλειά. Αν την αφήσεις να σκουριάσει δεν θα φθαρεί, μα θα έχει σκουριάσει. Τι είναι προτιμότερο από τα δύο; Δεν ξέρω για εσένα, μα εγώ έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Τη φθορά δεν την φοβάμαι. Τη σκουριά φοβάμαι. Για να μην σκουριάσει η σχέση, δεν αφήνω εμένα να σκουριάσω, γιατί τελικά...πάντα εκεί καταλήγω, σε εμένα και τη σχέση με τον εαυτό μου που θέλει δουλειά.
Δεν με νοιάζει που θαμπώνει εκείνος, γιατί θαμπή γίνομαι κι εγώ...με την πατίνα του χρόνου πια χαραγμένη μέσα μου, πάνω μου, στο μυαλό και στο σώμα μου.

Αλλά άκου κι αυτό το καλό...αν ο έρωτας πονηρούλης και λαμπερός σε ξεγελά που και που, μην φοβάσαι. Υπάρχει μια χαριτωμένη θεωρία...Είναι καλό μια στις τόσες, να αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό για να μπει φρέσκος, ανανεωτικός αέρας στη σχέση...τώρα το αν θα αφήσεις κάποιον να πηδήξει από το παράθυρο και να μπει στο δωμάτιο...άλλο πράγμα! Εσύ έχεις την ευθύνη να κρατήσεις το παράθυρο ανοιχτό, αλλά...τους ξένους έξω! Κλέφτης δεν γίνεται κανένας για να πηδήξει τα παράθυρα και να σε κλέψει...Εσύ θα τον έχεις προσκαλέσει. Μην αυταπατάσαι...κανείς δεν είναι δεν θύμα στον έρωτα! Εκτός κι αν είναι 18...και ξέρω είναι σκληρό αυτό που θα πω μα...δεν είσαι πια 18 (το ότι το νιώθεις δεν στρέχει!).

Μην παραπονιέσαι λοιπόν για τον έρωτα  που τον σκότωσε ο γάμος...Αν ο έρωτας είναι καλοκαίρι, στις σχέσεις έχει και χειμώνες και μάλιστα βαριούς! Όπως και στη ζωή άλλωστε...όλοι αγαπάμε τα καλοκαίρια αλλά οι εποχές είναι τέσσερις, σ' αρέσει δεν σ' αρέσει. Καλά μην μου πεις για τους Τροπικούς που έχει πάντα καλοκαίρι κι αρχίσουμε τις εξυπνάδες γιατί εκεί έχουν μουσώνες και τσουνάμια και ανεμοστρόβιλους εντάξει;
Αν πάλι ζούσες στους Τροπικούς και ξύπνησες στην Ανταρκτική τι να πω...βοήθεια σου και τώρα που το κατάλαβες δεν είναι αργά, μπορεί να μην λιώσουν ποτέ πια οι πάγοι αλλά τουλάχιστον ξύπνησες και δεν έμεινες εκεί να πεθάνεις παγωμένος κι αβοήθητος...πάρτο απόφαση πως καμιά φορά μαζί με τον έρωτα τελειώνουν κι οι σχέσεις. Φύγε λοιπόν να σωθείς!

Οπότε κλείνω την υπερανάλυση! Πρόσεξε με, αν δεν αποφάσισες στα σίγουρα να την κάνεις για άλλη χώρα κι άλλη αγκαλιά γιατί, ναι! τελικά είναι ο άνθρωπος σου.
Αν αποφάσισες να μείνεις και να το παλέψεις, αλλά νιώθεις θυμωμένος κι απογοητευμένος που ο γάμος, σου σκότωσε τον έρωτα, άσε σήμερα το παράθυρο σου λίγο ανοιχτό να μπει καθαρός αέρας κι έλα να σου βάλω μια τεκίλα και να το συζητήσουμε το θέμα.

χικ...Σοβαρά τώρα...γιατί φοβάσαι τη φθορά;
                                                                                                    Κατερίνα
_________________________________________________________________________________


Ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο..

Η εβδομάδα ξεκίνησε με αναμνήσεις χαράς και άφθονου γέλιου. Στις 10 Φλεβάρη γιορτάσαμε τα ένατα γενέθλια του Γιωργάκη. Μοιράσαμε γλυκάκια στο σχολείο και στη σχολή Taekwοndo ακούγοντας εις διπλούν τις ευχές δασκάλων και συμμαθητών - συναθλητών.


Όμορφες στιγμές με μοναδικά χαμόγελα των παιδιών μιας και η προετοιμασία για τη διασυλλογική συνάντηση πλησίαζε και η αγωνία τους ήταν μεγάλη.

Η Κυριακή έφτασε και το τρέξιμο έφτασε στο αποκορύφωμα του, από τη μία με τις ετοιμασίες για το πάρτυ του Γιώργου που τελευταία στιγμή αποφασίστηκε και φυσικά για τους αγώνες που έπεφταν στη μέση της ημέρας.

Ξεκινήσαμε λοιπόν τη προετοιμασία του μπουφέ που περιλάμβανε πολλά και διάφορα, αλμυρά και γλυκά άλλα και απαραιτήτως τυροπιτοειδή. Ξεκινήσαμε κατά τη μία για τα Κύμινα και τους φιλικούς αγώνες μεταξύ 7 σωματίων της Θεσσαλονίκης.

Στιγμές που τα παιδιά ζουν με  τόσο πάθος, αγωνία και ένταση.



Μια απο τις στιγμές της ημέρας ήταν οι γονείς των αθλητών που αποθανατίζαμε (μαζί και εγώ) με τρέλλα τις στιγμές των παιδιών μας. Γέλασα με τη ψυχή μου...


Και με την απονομή των μεταλλίων και των αναμνηστικών διπλωμάτων μας τρεχάλα για το σπίτι και φυσικά για πάρτυ!!!!!!









Πολύ κέφι, χορός, αγκαλίτσες και φιλάκια .... Υπέροχη βραδιά με μοναδικούς φίλους.
Σας ευχαριστούμε όλους που βρεθήκατε στα ένατα γενέθλια μας.

Και του χρόνου με υγεία.

Μαρία

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Kαλό μήνα είπαμε;

Νέος χρόνος μπήκε και τη πρώτη μου ανάρτηση τη γράφω αρχές Φλεβάρη....
Ένας χρόνος που ξεκίνησε με πολύ τρέξιμο. Τις πρώτες μέρες κιόλας μας διέρρηξαν το αυτοκίνητο και χάσαμε διπλώματα και ταυτότητες και από κει; Ατελείωτο τρέξιμο για εκδόσεις νέων χαρτιών.

Παρόλα αυτά θέτοντας νέους στόχους στα επαγγελματικά ήρθε κάτι νέο. Μια δουλειά πάνω σε αυτό που επέλεξα να κάνω και αγαπάω. Αρα πόσο δίκαιο έχουν ο ονειροπόλος δε χάνει ποτέ τις ελπίδες και όλα έρχονται βολικά στο τέλος.



Και ψάχνοντας τις φωτογραφίες ανακαλύπτοντας τι συνέβη μέσα στο μήνα που μας πέρασε... ανακάλυψα αυτές τις φωτογραφίες απο τη τρελλοπαρέα μου.
Ημέρα beaute την είπαμε....


Και φυσικά είχαμε κρασοκατανύξεις με οικογένεια & φίλους....




Βαδίζοντας λοιπόν έτσι με νέα δουλειά και φυσικά νέα όνειρα μπήκε και ο Φλεβάρης, μελαγχολικός και χειμωνιάτικος. Μαγειρεύοντας αυτή τη Κυριακή για την οικογένεια που επιτέλους θα βρεθούμε στο ίδιο τραπέζι όλοι μαζί.

Καλή ξεκούραση εύχομαι με δύναμη για μία έντονη εβδομάδα.
Καλό μήνα να έχουμε.

Μαρία

My Videos - You tube

Loading...